Στα 3,20–3,90 ευρώ το κιλό κινούνται οι τιμές σε αρκετές περιοχές, ενώ οι παραγωγοί καταγγέλλουν ότι δεν καλύπτεται το κόστος καλλιέργειας. Διαμαρτυρία στην Τρίπολη και αιτήματα για εγγυημένες τιμές και ουσιαστική στήριξη.

Σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση βρίσκονται οι Έλληνες ελαιοπαραγωγοί, καθώς η υποχώρηση των τιμών του ελαιολάδου συμπίπτει με την έναρξη της νέας ελαιοκομικής περιόδου 2026-2027. Το αυξημένο κόστος καλλιέργειας, οι αβεβαιότητες για την εξέλιξη της παραγωγής και η πίεση από τη διεθνή αγορά δημιουργούν ένα ασφυκτικό περιβάλλον για χιλιάδες αγροτικές εκμεταλλεύσεις.

Η τιμή του εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου έχει υποχωρήσει αισθητά σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, με τους παραγωγούς να εκφράζουν φόβους για περαιτέρω πτώση τους επόμενους μήνες. Σε αρκετές περιπτώσεις, οι τιμές που προσφέρονται για το προϊόν δεν επαρκούν, σύμφωνα με τους ίδιους, για να καλύψουν τα έξοδα συγκομιδής και καλλιέργειας.

Το πρόβλημα έχει ήδη οδηγήσει σε κινητοποιήσεις. Στις 23 Οκτωβρίου, ελαιοπαραγωγοί από την Πελοπόννησο πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Τρίπολη, διεκδικώντας μέτρα για την αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος και τη μείωση του κόστους παραγωγής.

Πού διαμορφώνονται οι τιμές του ελαιολάδου στην Ελλάδα

Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία για τα μέσα Οκτωβρίου αποτυπώνουν την έντονη πτωτική τάση στην αγορά του ελαιολάδου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν για τις τιμές παραγωγού στις 12 Οκτωβρίου 2026, ο μέσος όρος για το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στα 3,45 ευρώ το κιλό, καταγράφοντας εβδομαδιαία πτώση 5,2% και μείωση 23,5% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περίοδο του 2025.

Ειδικότερα, οι ενδεικτικές τιμές που καταγράφηκαν στις βασικές ελαιοπαραγωγικές περιοχές ήταν:

• Χανιά: 3,45 ευρώ το κιλό.
• Μεσσηνία: 3,40 ευρώ το κιλό.
• Ηράκλειο: 3,53 ευρώ το κιλό.

Οι παραπάνω τιμές αφορούν συγκεκριμένες καταγραφές της αγοράς και όχι ενιαίες τιμές για κάθε παραγωγό. Η τελική τιμή εξαρτάται από την ποιότητα, την οξύτητα, την κατηγορία του ελαιολάδου, την περιοχή, τη ζήτηση και τους όρους της εμπορικής συμφωνίας.

Παράλληλα, σε δημοσιεύματα της αγοράς στα μέσα Οκτωβρίου, οι τιμές παραγωγού για το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο αναφέρονταν σε επίπεδα περίπου 3,70–3,90 ευρώ το κιλό, ενώ στη Μεσσηνία οι παραγωγοί ανέφεραν ακόμη χαμηλότερες προσφορές, μεταξύ 3,20 και 3,30 ευρώ το κιλό.

Η εικόνα αυτή δείχνει ότι η αγορά βρίσκεται υπό ισχυρή πίεση, με τις τιμές να διαφοροποιούνται ανάλογα με την περιοχή και τις συνθήκες κάθε συναλλαγής.

Από τις υψηλές τιμές στην απότομη υποχώρηση

Η σημερινή κατάσταση απέχει σημαντικά από την περίοδο κατά την οποία οι τιμές του ελαιολάδου είχαν εκτοξευθεί, εξαιτίας της μειωμένης παραγωγής σε μεγάλες ελαιοπαραγωγικές χώρες και των επιπτώσεων της ξηρασίας.

Η αποκλιμάκωση των τιμών συνδέεται με τις προσδοκίες για μεγαλύτερη παραγωγή στη Μεσόγειο, αλλά και με τα αποθέματα ελαιολάδου που παραμένουν στην αγορά από προηγούμενες περιόδους.

Για την Ελλάδα, η παραγωγή της νέας ελαιοκομικής περιόδου εκτιμάται σε περίπου 300.000 έως 330.000 τόνους, σύμφωνα με δημοσιεύματα του Οκτωβρίου. Την ίδια στιγμή, οι αρχικές εκτιμήσεις για την ισπανική παραγωγή κάνουν λόγο για σημαντική αύξηση, ενώ υπάρχουν και διαθέσιμα αποθέματα από την προηγούμενη χρονιά.

Η ταυτόχρονη παρουσία μεγάλων ποσοτήτων ελαιολάδου στις βασικές παραγωγικές χώρες ενισχύει τον ανταγωνισμό και δημιουργεί πιέσεις στις τιμές που λαμβάνουν οι παραγωγοί.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι εκτιμήσεις για τη νέα σοδειά παραμένουν προσωρινές. Η πραγματική παραγωγή θα αποτυπωθεί όσο προχωρά η συγκομιδή, καθώς οι καιρικές συνθήκες, η διαθεσιμότητα νερού, οι προσβολές από τον δάκο και άλλοι παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν τόσο την ποσότητα όσο και την ποιότητα του προϊόντος.

Γιατί οι αγρότες μιλούν για τιμές κάτω από το κόστος

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους ελαιοπαραγωγούς δεν είναι μόνο η πτώση της τιμής πώλησης, αλλά η απόσταση ανάμεσα στα έσοδα και στα έξοδα της καλλιέργειας.

Η συντήρηση των ελαιώνων, το κλάδεμα, η λίπανση, οι ψεκασμοί, η αντιμετώπιση του δάκου, τα καύσιμα, η χρήση μηχανημάτων και τα ημερομίσθια των εργατών αποτελούν σημαντικές δαπάνες. Σε αυτές προστίθενται τα έξοδα μεταφοράς του ελαιοκάρπου και η διαδικασία της συγκομιδής και της ελαιοποίησης, ανάλογα με τον τρόπο οργάνωσης κάθε εκμετάλλευσης.

Στη Μεσσηνία, εκπρόσωποι των παραγωγών ανέφεραν ότι η τιμή πώλησης έχει υποχωρήσει στα 3,20–3,30 ευρώ το κιλό, ενώ το κόστος παραγωγής υπολογίζεται περίπου στα 3,50 ευρώ το κιλό.

Εφόσον οι συγκεκριμένοι υπολογισμοί ανταποκρίνονται στα δεδομένα μιας εκμετάλλευσης, η πώληση σε αυτές τις τιμές συνεπάγεται ότι ο παραγωγός δεν καλύπτει το σύνολο του κόστους του.

Βέβαια, το κόστος δεν είναι ίδιο για όλους. Επηρεάζεται από την απόδοση κάθε ελαιώνα, την ηλικία των δέντρων, την κλίση του εδάφους, την ανάγκη για εργατικά χέρια, την παραγωγικότητα και τον τρόπο συγκομιδής. Για τον λόγο αυτό, οι παραγωγοί ζητούν να υπάρξουν αξιόπιστες μελέτες που να αποτυπώνουν το πραγματικό κόστος ανά περιοχή και τύπο καλλιέργειας.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι πώς θα μπορέσουν να συνεχίσουν να καλλιεργούν, όταν τα έσοδα από το προϊόν δεν επαρκούν για την κάλυψη των βασικών εξόδων και τη διατήρηση ενός βιώσιμου εισοδήματος.

Διαμαρτυρία στην Τρίπολη – Τι ζητούν οι ελαιοπαραγωγοί

Η δυσαρέσκεια των παραγωγών οδήγησε στις 23 Οκτωβρίου σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από την έδρα της Περιφέρειας Πελοποννήσου, στην Τρίπολη.

Στη συγκέντρωση συμμετείχαν ελαιοπαραγωγοί από την Πελοπόννησο, οι οποίοι έθεσαν στο επίκεντρο τις χαμηλές τιμές στο ελαιόλαδο και στις επιτραπέζιες ελιές, καθώς και το αυξημένο κόστος καλλιέργειας.

Μετά τη συγκέντρωση, οι εκπρόσωποί τους κατέθεσαν ψήφισμα με τα αιτήματά τους και συζήτησαν τα προβλήματα του κλάδου με τον αναπληρωτή περιφερειάρχη Πελοποννήσου, Χρήστο Λαμπρόπουλο.

Μεταξύ των βασικών διεκδικήσεων είναι:

• Κατώτατες εγγυημένες τιμές, οι οποίες θα καλύπτουν το κόστος παραγωγής και θα εξασφαλίζουν βιώσιμο εισόδημα.
• Αναπλήρωση του χαμένου εισοδήματος εξαιτίας των χαμηλών τιμών.
• Μείωση του κόστους παραγωγής, με μέτρα για το αγροτικό πετρέλαιο, το ηλεκτρικό ρεύμα, τα λιπάσματα και τα υπόλοιπα αγροτικά εφόδια.
• Δίκαιες και έγκαιρες αποζημιώσεις για ζημιές από ασθένειες και ακραία καιρικά φαινόμενα.
• Ενίσχυση της δακοκτονίας, ώστε να περιορίζονται οι απώλειες στην παραγωγή και στην ποιότητα.
• Κατασκευή αρδευτικών έργων, για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας και των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής.

Οι παραγωγοί ζητούν, παράλληλα, συνάντηση με την ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, προκειμένου να παρουσιάσουν τα προβλήματα του κλάδου και να διεκδικήσουν συγκεκριμένες παρεμβάσεις.

Από την πλευρά της Περιφέρειας Πελοποννήσου έχει αναφερθεί η εξέταση σύνταξης μελέτης για το κόστος καλλιέργειας, η οποία θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για τη διερεύνηση δυνατοτήτων στήριξης.

Ο φόβος για περαιτέρω πτώση και η πίεση από τη διεθνή αγορά

Ένας από τους μεγαλύτερους προβληματισμούς των παραγωγών είναι το ενδεχόμενο νέας υποχώρησης των τιμών καθώς θα αυξάνονται οι ποσότητες που παραδίδονται στα ελαιοτριβεία.

Οι εκτιμήσεις για μεγάλη παραγωγή στην Ελλάδα και στην Ισπανία, σε συνδυασμό με τα διαθέσιμα αποθέματα, έχουν ενισχύσει τους φόβους ότι η προσφορά θα υπερβεί τη ζήτηση σε ορισμένες αγορές. Ήδη, δημοσιεύματα του Οκτωβρίου αναφέρουν ως πιθανό σενάριο την περαιτέρω υποχώρηση της τιμής παραγωγού προς τα 3,50 ευρώ το κιλό.

Πρόκειται για εκτίμηση και όχι για βεβαιότητα. Η πορεία των τιμών θα εξαρτηθεί από την τελική παραγωγή, την ποιότητα του ελαιολάδου, τις εξαγωγές, τη ζήτηση και την εμπορική πολιτική των μεγάλων αγοραστών.

Την ίδια στιγμή, η μείωση της αξίας των ελληνικών εξαγωγών ελαιολάδου και άλλων ελαίων και λιπών εντείνει τον προβληματισμό. Για το διάστημα Ιανουαρίου–Αυγούστου 2026, η συνολική αξία των εξαγωγών της συγκεκριμένης κατηγορίας καταγράφηκε μειωμένη κατά 19,3% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2025, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλούνται δημοσιεύματα της αγοράς.

Η εξέλιξη αυτή δεν αποδεικνύει από μόνη της αντίστοιχη μείωση στις ποσότητες εξαγωγών, αλλά δείχνει ότι η αξία των πωλήσεων δέχεται σημαντική πίεση.

Θα μειωθεί και η τιμή στο ράφι;

Ένα ακόμη ζήτημα που απασχολεί τους καταναλωτές είναι εάν η πτώση των τιμών παραγωγού θα μεταφερθεί ανάλογα στις τιμές του ελαιολάδου στα καταστήματα.

Η τιμή που λαμβάνει ο παραγωγός δεν ταυτίζεται με την τελική τιμή λιανικής. Μεσολαβούν η αποθήκευση, η τυποποίηση, η συσκευασία, η μεταφορά, η εμπορία και τα περιθώρια των επιχειρήσεων, καθώς και οι φόροι.

Ωστόσο, όταν η τιμή παραγωγού μειώνεται σημαντικά, τίθεται εύλογα το ερώτημα κατά πόσο και σε ποιο χρονικό διάστημα αυτή η μείωση θα φτάσει στον καταναλωτή.

Για τους ελαιοπαραγωγούς, το βασικό πρόβλημα είναι ότι η υποχώρηση της τιμής πώλησης δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη μείωση των δαπανών που απαιτούνται για την καλλιέργεια. Έτσι, ενώ η αγορά μπορεί να οδηγείται σε χαμηλότερες τιμές, το περιθώριο που απομένει στον παραγωγό περιορίζεται.

Η νέα ελαιοκομική περίοδος και το μεγάλο στοίχημα για τους αγρότες

Η ελαιοκομική περίοδος 2026-2027 ξεκινά μέσα σε κλίμα αβεβαιότητας. Οι παραγωγοί καλούνται να αποφασίσουν πότε θα συγκομίσουν, πώς θα διαχειριστούν το κόστος και εάν θα διαθέσουν άμεσα το προϊόν τους ή θα περιμένουν ευνοϊκότερες εμπορικές συνθήκες.

Η πρώιμη συγκομιδή μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να περιορίσει τον κίνδυνο ζημιών από τον δάκο ή να εξασφαλίσει συγκεκριμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Παράλληλα, όμως, απαιτεί αυξημένη οργάνωση και μπορεί να έχει διαφορετικές αποδόσεις σε λάδι, ανάλογα με την ωρίμανση του καρπού.

Δεν υπάρχει μία ενιαία επιλογή που να συμφέρει όλους τους παραγωγούς. Οι αποφάσεις επηρεάζονται από την κατάσταση του ελαιώνα, τις καιρικές συνθήκες, τη διαθεσιμότητα εργατών και τις τιμές που προσφέρονται στην περιοχή.

Το ζητούμενο, ωστόσο, παραμένει κοινό: να εξασφαλιστούν συνθήκες που θα επιτρέπουν στον παραγωγό να καλύπτει το κόστος του και να συνεχίζει την καλλιέργεια χωρίς να συσσωρεύει ζημιές.

Η πορεία των τιμών τους επόμενους μήνες, η τελική εικόνα της παραγωγής και οι αποφάσεις της πολιτείας για το κόστος και τις αποζημιώσεις θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό την οικονομική κατάσταση χιλιάδων ελαιοπαραγωγών.

Για τον αγροτικό κόσμο, το ελαιόλαδο δεν αποτελεί απλώς ένα εμπορεύσιμο προϊόν. Είναι η βασική πηγή εισοδήματος για πολλές οικογένειες και ένας από τους σημαντικότερους πυλώνες της ελληνικής αγροτικής οικονομίας. Γι’ αυτό και η διασφάλιση μιας βιώσιμης τιμής παραγωγού παραμένει στο επίκεντρο των διεκδικήσεων, καθώς η νέα ελαιοκομική περίοδος βρίσκεται σε εξέλιξη.