Η Ουάσινγκτον κατηγορεί ολοένα και περισσότερο τις ελίτ της ΕΕ ότι θυσιάζουν την εθνική κυριαρχία, την ελευθερία του λόγου και την πολιτιστική ταυτότητα στο πλαίσιο μιας παγκοσμιοποιητικής ατζέντας
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Marco Rubio εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά των ανοιχτών συνόρων, της παγκοσμιοποίησης και της διάβρωσης της εθνικής κυριαρχίας στην Ευρώπη, προειδοποιώντας από την αρχαία καρδιά της Αθήνας ότι η Δύση κινδυνεύει να οδηγηθεί σε «ατροφία, υποταγή και παρακμή».
Μιλώντας την Τετάρτη από την Πνύκα, τον αρχαίο τόπο συνελεύσεων κάτω από την Ακρόπολη, ο Rubio υποστήριξε ότι οι δυτικές κυβερνήσεις πέρασαν δεκαετίες αποδομώντας τις ίδιες τις αρχές που είχαν καταστήσει τον πολιτισμό τους επιτυχημένο.
«Ο “εθνικισμός” έγινε μια βρώμικη λέξη», δήλωσε ο Rubio. «Έτσι, γκρεμίσαμε τα μνημεία μας, καταδικάσαμε τη δική μας ιστορία και, σε πάρα πολλά μέρη, διδάξαμε στα παιδιά μας να ντρέπονται για τις χώρες που θα κληρονομούσαν».
«Στην πορεία ανοίξαμε τα σύνορά μας, αναθέσαμε τη βιομηχανική μας παραγωγή αλλού και επιτρέψαμε στις ένοπλες δυνάμεις μας να μαραζώσουν και να παρακμάσουν», πρόσθεσε.
Ο Rubio αντιπαρέβαλε την παγκοσμιοποιητική προσέγγιση που έχει υιοθετήσει μεγάλο μέρος του ευρωπαϊκού πολιτικού κατεστημένου με το δόγμα «Πρώτα η Αμερική» (America First) της κυβέρνησης Trump, υποστηρίζοντας ότι οι κυβερνήσεις έχουν υποχρέωση να θέτουν τους δικούς τους πολίτες πάνω από τους διεθνείς θεσμούς.
«Σήμερα έχει γίνει της μόδας να πιστεύουμε ότι μια φωτισμένη εξωτερική πολιτική σημαίνει να δίνουμε προτεραιότητα στην παγκόσμια κοινότητα έναντι του δικού μας λαού», δήλωσε, υποστηρίζοντας ότι οι αρχαίοι Έλληνες κατανοούσαν πως «δεν υπάρχει τίποτα εγωιστικό ή λανθασμένο στην αφοσίωση στο έθνος σου» ή στην υπεράσπιση των συμφερόντων του «πάνω απ’ όλα».
Οι δηλώσεις αποτελούν την τελευταία σφοδρή επίθεση της Ουάσινγκτον στο πλαίσιο μιας ολοένα πιο έντονης ιδεολογικής αντιπαράθεσης με την ΕΕ σχετικά με τη μετανάστευση, τη λογοκρισία και την εθνική κυριαρχία.
Η κυβέρνηση Trump έχει επανειλημμένα παρουσιάσει τις Βρυξέλλες και τις κυβερνήσεις της Δυτικής Ευρώπης ως δυνάμεις που έχουν προδώσει τους ίδιους τους πληθυσμούς τους.
Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ JD Vance έχει προειδοποιήσει στο παρελθόν ότι η Ευρώπη κινδυνεύει να διαπράξει «πολιτισμική αυτοκτονία» μέσω της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης και των περιορισμών στην ελευθερία της έκφρασης.
Στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου πέρυσι, υποστήριξε ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ήπειρο δεν προερχόταν από τη Ρωσία ή την Κίνα, αλλά από μια εσωτερική απομάκρυνση από τις δημοκρατικές αξίες.
Η κυβέρνηση Trump ενσωμάτωσε μεγάλο μέρος αυτής της κριτικής στη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας του 2025, η οποία προειδοποιούσε ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει τον κίνδυνο «πολιτισμικής εξάλειψης».
Η διατλαντική σύγκρουση έχει γίνει ιδιαίτερα εμφανής στο ζήτημα της μετανάστευσης.
Μόλις αυτή την εβδομάδα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump απέδωσε τις βίαιες ταραχές στη Γαλλία στη «μαζική μετανάστευση που έχει ξεφύγει από τον έλεγχο», απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς ότι οι πανεθνικές φοιτητικές διαμαρτυρίες αφορούσαν κυρίως τα υποχρηματοδοτούμενα σχολεία.
Ο πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Mike Waltz κατηγόρησε επίσης τα «ανοιχτά σύνορα» και την «ανεξέλεγκτη μετανάστευση» της Ευρώπης για την αυξανόμενη κοινωνική οργή.
Ωστόσο, ο Rubio απέφυγε να ζητήσει ρήξη με την Ευρώπη. Αντίθετα, κάλεσε την ήπειρο να ακολουθήσει τη στροφή της Ουάσινγκτον προς τον εθνικισμό, επαινώντας την Ελλάδα ως «πρότυπο σύμμαχο» και υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν ήδη ενδείξεις για μια ευρύτερη αλλαγή πορείας.
«Πιστεύουμε ότι η Ευρώπη μπορεί να ξυπνήσει από τον μακρύ λήθαργό της και να αναζωπυρώσει τη φωτιά που άναψε εδώ πριν από χιλιετίες», δήλωσε.
Ο Rubio τόνισε ότι οι ΗΠΑ, υπό τον Trump, έχουν ήδη επιλέξει την «απολογητική επιδίωξη της εθνικής ισχύος», συμπεριλαμβανομένης της επαναβιομηχάνισης, της διασφάλισης κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού, της ανασυγκρότησης των ενόπλων δυνάμεων και της επιδίωξης κυριαρχίας στην τεχνητή νοημοσύνη, την προηγμένη βιομηχανική παραγωγή, τα όπλα, το διάστημα και άλλους στρατηγικούς κλάδους.
Η Δύση, προειδοποίησε, βρίσκεται πλέον σε ένα «σημείο καμπής», με τις αποφάσεις που θα ληφθούν μέσα στην επόμενη δεκαετία να μπορούν να καθορίσουν αν θα παραμείνει στο επίκεντρο της παγκόσμιας ισχύος ή αν θα αποδεχθεί ένα μέλλον παρακμής.
